Ατυχώς για τον κ. Δήμαρχο Παλλήνης η διοικητική ανεπάρκεια της Δημοτικής Αρχής του παράλληλα με την επικοινωνιακή του αλαζονεία, ανέδειξαν ένα απογοητευτικό αν, όχι, εξοργιστικό αποτέλεσμα.
Η υπόθεση των 14 ελαιόδεντρων, που ξεριζώθηκαν αναίτια από την Κάντζα για να μεταφερθούν στην οδό Τρικάλων στο Γέρακα, αποκάλυψε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το πώς αντιλαμβάνεται η Δημοτική Αρχή Παλλήνης την προστασία του περιβάλλοντος και τον σεβασμό προς τους δημότες.
Η διάψευση της «ζωντανής» πραγματικότητας
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 27ης Μαΐου 2026, ο Δήμαρχος Χρήστος Αηδόνης —με το γνωστό καθησυχαστικό αλλά παντελώς αποκομμένο από την πραγματικότητα ύφος— υποστήριξε με σθένος ότι «η ελιά για να πεθάνει θέλει πολύ μεγάλη δυσκολία» και ότι τα δέντρα «αρχίζουν και πετάνε σιγά-σιγά», κομπάζοντας μάλιστα για ποσοστά επιβίωσης 80%.
Δυστυχώς για τον κ. Δημοτικό Άρχοντα, η φύση και τα ντοκουμέντα δεν υπακούουν σε επικοινωνιακά τρικ. Η σκληρή πραγματικότητα διέψευσε πανηγυρικά τους ισχυρισμούς του: τα 14 ελαιόδεντρα, αφημένα απότιστα και αφρόντιστα αμέσως μόλις έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας, ξεράθηκαν εν μια νυκτί!
Η υπόσχεση για «καινοτόμες μεταφυτεύσεις» κατέληξε σε απομάκρυνση και ξερίζωμα των νεκρών πλέον κορμών, αποδεικνύοντας ότι το μόνο που «πέταξε» ήταν τα κονδύλια και οι εντυπώσεις.
Διπλός απολογισμός: Οικολογικό έγκλημα και κοινωνικός διχασμός
Η τακτική της Δημοτικής Αρχής δεν στέρησε μόνο από την πόλη 14 πολύτιμα δέντρα. Κατάφερε ταυτόχρονα ένα καίριο πλήγμα στην κοινωνική συνοχή του Δήμου:
- Περιβαλλοντική ανευθυνότητα: Η αντιμετώπιση του πρασίνου ως αναλώσιμου ντεκόρ για φωτογραφίσεις αποκάλυψε τη γυμνότυπη αδιαφορία της διοίκησης. Τα δέντρα ξεράθηκαν εξαιτίας της πλήρους εγκατάλειψής τους.
- Τροφοδότηση «εμφυλίου»: Αντί να καλλιεργήσει κλίμα ενότητας, η αναίτια μεταφορά δέντρων από τη μία δημοτική ενότητα στην άλλη πυροδότησε τοπικιστικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κατοίκων της Κάντζας και του Γέρακα, καλλιεργώντας αισθήματα αδικίας και πικρίας.
Το «εγώ» πάνω από την πόλη
Οι βαρύγδουπες δηλώσεις περί «χιλιάδων φυτεύσεων» του Δημάρχου στο Δημοτικό Συμβούλιο της 27ης Μαΐου 2026 αποτελούν το προσωπείο μιας πολιτικής που επενδύει αποκλειστικά στο «φαίνεσθαι».
Πίσω από το προσωπείο αυτό κρύβεται η έλλειψη ουσιαστικού σχεδιασμού, η προχειρότητα και η παντελής απουσία σεβασμού στο φυσικό κεφάλαιο της περιοχής.
Τα ξεραμένα και τελικά ξεριζωμένα ελαιόδεντρα δεν είναι απλώς μια αποτυχημένη γεωπονική παρέμβαση. Είναι το διαρκές μνημείο της επικοινωνιακής φούσκας μιας Δημοτικής Αρχής που, ενώ δηλώνει ότι «αγαπά την πόλη», καταφέρνει να τη φτωχαίνει —περιβαλλοντικά και κοινωνικά— στο βωμό της αυτοπροβολής.
Μήπως ήρθε η ώρα ο κατά τα άλλα συμπαθής κ. Χρήστος Αηδόνης να αναδιατάξει τις επικοινωνιακές του «στροφές»; Ποτέ δεν είναι αργά και θα εκτιμηθεί!
